Droga do równowagi prowadzi poprzez skrajności

Wyobraź sobie, że znajdujesz się w ciemnym pomieszczeniu.

Nie widzisz absolutnie niczego, tylko czarną plamę.

Powiedziano Ci, że wyjdziesz, dopiero gdy będziesz pewny, że stoisz centralnie pośrodku pomieszczenia.

Co robisz?

Niektórzy będą chodzić po omacku, co rusz zastanawiając się, czy to już jest środek?

Inni nawet nie ruszą z miejsca przekonani, że już są, tam gdzie trzeba.

Jednak jest też trzecia grupa.

Niektóre osoby po prostu zaczną iść, aż dotrą do jednej ściany (skrajności).

Po czym przylgną do niej plecami i zaczną iść w stronę przeciwległej ściany, licząc przy tym kroki.

I tak o to znajdą się najbliżej prawdy! Nie przez szczęście. Nie przez potwierdzenie z zewnątrz.

Tylko przez pewność wynikającą z doświadczenia.

Poprzez świadomość tego, gdzie są naprawdę.

Moim zdaniem można tę analogie przełożyć na życie.

A przynajmniej ja mogę ją przełożyć — na swoje życie.

Dziś czuję się wewnętrznie poukładany.

Nie dlatego, że nie doświadczam żadnych wyzwań czy nie odczuwam trudnych emocji.

Dziś czuję się wewnętrznie poukładany.

Ponieważ czuję, że równowaga to nie ciągła euforia.

Dziś czuję się wewnętrznie poukładany.

Dlatego, że nie łudzę się, iż żadne zmartwienia nie istnieją.

Biorę rzeczywistość taką, jaka jest i robię z nią, co mogę, by jak najbardziej odpowiadała mojej wizji.

Łącząc ze sobą:

- akceptację i sprawczość

- pokorę i pewność siebie

- spokój i ekscytacje

Osobiście uważam, że spójność to nie występowanie jakieś skrajności przez cały czas.

Jak słynne „Chujowo, ale stabilnie”

Spójność to dla mnie integracja przeciwności.

Występowanie ich jednocześnie:

- Czerń i biel.

- Światło i cień.

- Yin i Yang.

A czy Tobie skrajności pomogły odnaleźć równowagę w życiu? 🤔

~Czysty, CzystyMindset